هَـمیشه بـآید کَسـی باشد

 
کـــہ مــَعنی سه نقطه هاے انتهاے جمله هایَتـــ را بفهمد

 
هَـمیشه بـآید کسـی باشد

 
تا بُغض هایتــ را قبل از لرزیدن چـآنه ات بفهمد

 
بـآید کسی باشد

 
کـــہ وقتی صدایَتــ لرزید بفهمد

 
کـــہ اگر سکوتـــ کردے، بفهمد…

 
کسی بـآشد

 
کـــہ اگر بهانه گیـر شدے بفهمد

 
کسی بـآشد

 
کـــہ اگر سردرد را بهـآنه آوردے برای رفتـن و نبودن

 بفهمد به توجّهش احتیآج داری

بفهمد کـــہ درد دارے

 
کـــہ زندگی درد دارد

 
بفهمد کـــہ دلت برای چیزهاے کوچک تنگــ شده استــ

 
بفهمد کـــہ دِلتــ براے قَدمــ زدن زیرِ باران…

 
براے بوسیـدَنش…

 
براے یک آغوشِ گَرمــ تنگ شده است

 
همیشه باید کسی باشد

 
همیشـــه…

ﺑــــﻌـﻀــﯽ ﻭﻗــﺘـﺎ ﺁﺩﻡ ﻋــﺠﻴـﺒــــ

.
ﺩﻟــﺶ ﻣﻴــﺨـﻮﺍﺩ ﻳــﮑـﯽ ﺑــﻬــﺶ ﮔﻴـــﺮ ﺑـــﺪﻩ !

.
ﺍﺯﺵ ﺑــﭙــﺮﺳــﻪ ﮐــﺠـﺎﻳــﯽ؟؟؟

.
ﮐــﺠــﺎ ﻣﻴــﺮﯼ؟؟؟ ﮐــﯽ ﻣﻴـــﺎﯼ؟؟؟

.
ﺯﻭﺩ ﺑـــﺮﻭ ﺧــﻮﻧــﻪ !

.
ﺭﺳــﻴـﺪﯼ ﺯﻧـﮕــــ ﺑـــﺰﻥ !!

.
ﻫـــﻮﺍ ﺳـــﺮﺩﻩ ﻟــﺒـﺎﺱ ﮔـــﺮﻡ ﺑـﭙـــﻮﺵ …

.
ﺗـــﺎ ﺩﻳـــﺮ ﻭﻗــﺘــــ ﺑـــﻴـﺪﺍﺭ ﻧــﻤـــﻮﻥ …

.
ﺣـــﺘـﯽ ﺑــﺎﻫــﺎﺗــــ ﻗـــﻬــﺮ ﮐـــﻨـﻪ ،

.
ﺑــﺎﻫــﺎﺵ ﻗــﻬــﺮ ﮐــﻨــﯽ … ﻧـــﺎﺯﺕ ﺭﻭ ﺑــﮑـﺸـــﻪ !
.
ﻧـــﺼـﻔــﻪ ﺷــﺒـﯽ ﺑـﻬـﺘــــ ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺱ ﺑـــﺪﻩ …
.
ﺑـــﺪﻭﻧــﯽ ﺗــﻮ ﺑــﻲ ﺧــﻮﺍﺑﻴــﺎﺷـــﻢ ﺑــﻪ ﻳــﺎﺩﺗـــﻪ …
.
ﺑـــﺎﻳـﺪ ﻳـــﮑـــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﻧـــﮕـﺮﺍﻧـﺘــــ ﺑـــﺎﺷـــﻪ … !

.
ﺑـــﺎﻳــﺪ ﻳـــﮑــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﺑـﻬـﺘــــ ﺑــﮕـــﻪ :
.
ﻣــﻮﺍﻇـﺒــــ ﺧـــﻮﺩﺕ ﺑــﺎﺵ … !
ﺁﺩﻡ ﻫـــﯽ ﻣـــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﺑــﻪ ﺭﻭﯼ ﺧـــﻮﺩﺵ ﻧـــﻴــﺎﺭﻩ،
.
ﻫــﯽ ﺑـﮕـــﻪ ﻫــﻤﻴــﻨـﺠـــﻮﺭﯼ ﺧــﻴـﻠــﻴـــﻢ ﺧـــﻮﺑــﻪ !
.
ﻭﻟــﯽ ﻳـــﻪ ﻭﻗـــﺘــﺎﻳـــﯽ ﺩﻳـــﮕــﻪ ﻧـــﻤﻴـــﺸــﻪ، ﺩﻳـــﮕــﻪ ﻧــﻤﻴــﺘـﻮﻧـــﻪ !
.
ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗـــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺣـﺲ ﻣﻴــﮑﻨــﻪ
.
ﻣــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﻳـــﻪ ﺣـــﺮﻓـﺎﻳـﯽ ﺭﻭ ﺑـــﺸـﻨـــﻮﻩ …
.
ﻳــــﻪ ﺣـــﺴـﺎﻳــﯽ ﺭﻭ ﺗـــﺠــﺮﺑــﻪ ﮐــﻨـــﻪ !
.
ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺩﻟـﺶ ﻣـــﻴﺨـــﻮﺍﺩ
.
ﻭﺍﺳـﻪ ﻳـﮑــﯽ ﻣـﻬـــﻢ ﺑـــﺎﺷـــﻪ … ﻫـــﻤﻴــــﻦ . .
.
بعضـــــی وقــــت هــــا خیلــــــــی
.
خستـــــــه میـــشم…خیــــــلی…

.

مثـــــل همــــــین الـــــــــان…

.